Ode aan kleine stappen

Er was een tijd, dat ik dacht dat heling en groei gebeurde via grootse innerlijke ervaringen, catharsis, quantum leaps, alleen maar energiewerk en intense inzichten in spirituele dimensies. Ik voelde me een warrior, die steeds maar weer diepere donkertes in zichzelf aan durfde te kijken, en wel even zou transformeren in een verlichte meester (hihi). 

Toen kwam er een tijd, waarin ik zoveel van dat soort innerlijke reizen had gemaakt, dat je nu toch wel zou moeten denken dat ik niet zoveel issues meer over zou hebben. En hoewel er zeker sprake was van groei, waren er bepaalde diepere patronen waar ik nóg steeds keihard tegenaan bleef lopen. 

De tijd bracht onzekerheid, over of ik het dan allemaal wel goed had gegaan, over waarheden die me voorgeschoteld waren, over de reden dat ik zo in die wereld van spiritualiteit gedoken was, over hoeveel er dan wel niet mis met me zou zijn als ik nu nog zo worstelde met bepaalde dingen.

De tijd bracht ook groeien in volwassenheid (ik was piepjong toen ik met dit soort dingen begon), en een dieper, nederiger inzicht in wat het betekent om mens te zijn, een lichaam te bewonen, in deze wereld.

Met het omarmen van mijn menselijkheid, ontdekte ik dat heling een weg is, met vele stappen, en niet per sé een bepaalde vooropgezette uitkomst. Eerder een ontwikkelingsweg, die steeds weer uitnodigt je potentieel te ontvouwen.

Dat heling het effectiefst verloopt in kleine behapbare stappen, het discomfort in jezelf steeds weer even aanrakend, in plaats van jezelf er vol in gooien om er op dramatische wijze weer uit te komen. 

Dat juist het niet vol duiken in je donkerte, een weg maakt om er wérkelijk uit te komen, in plaats van er steeds weer een volgende intense trip ín te maken. 
​