Lekker imperfect mens zijn

Als er één ding is dat ik steeds weer opnieuw ontdek op dit pad in zelfliefde, is het dat het echt gaat om het omarmen van je menszijn. 

Van hoe rommelig, donker, onrustig of ongrijpbaar het pad dat je bewandelt soms ook mag lijken. 

Het is zooooo makkelijk te denken dat je altijd maar:

• aligned moet zijn met je hogere / diepere / authentieke / etc. zelf, want daar ligt de vreugde en als je die niet voelt dan doe je dus íets echt niet goed.
• positieve gedachtes moet denken omdat je anders allerlei onaangenaams over jezelf afroept. 
• weg moet blijven van moeilijk doen over de problemen die je denkt te hebben, je wil immers geen drama-king/queen zijn.
• elke dag vol in je potentieel moet stappen en je beste mooiste stralendste leven moet leven, anders is het eigenlijk zonde van je tijd.

Het internet wemelt van de quotes, fancy pictures en online cursussen die je hiertoe lijken uit te nodigen. 

En ja, er zit een kern van waarheid in al deze gedachtes.

---

• Je verbonden voelen met je ware zelf is ook waar de vreugde vandaan komt. 
• Een verschuiving van perspectief kan je inderdaad ineens weer heel anders laten voelen. 
• We maken problemen ook vaak veel groter dan ze zijn, door onze fixatie op of simpelweg gewenning aan het probleem. 
• Je leven wil van nature ook opbloeien in wat voor jou je mooiste leven is. 

Maarrrrr als je dit alles probeert te forceren vanuit een gevoel van tekort en een vermijden van dat wat je liever niet wilt zien of voelen...

​... dan ben je eigenlijk alleen maar aan het vechten tegen jezelf en verander je niet werkelijk je perspectief...

... open je niet werkelijk die deur naar die bron in jezelf...

.... brengen deze gedachtes alleen maar meer druk, verwarring en zelfafwijzing. 

Hierin zit volgens mij een 'valkuil' in die wereld van spiritualiteit:

Het reiken naar ultimate bliss en het ontkennen van je menselijkheid. 

Terwijl daar, JUIST DAAR, in het ontmoeten en omarmen van dat menselijke, die zelfliefde tevoorschijn komt waar we allemaal zo naar verlangen!

Ha, hoofdletters!, omdat ik zo'n passie voor dit onderwerp voel :) 

Omdat ik al van jongs af aan in die wereld van spiritualiteit rondloop en zoveeeeel mensen (inclusief mijzelf) zich hierin heb zien vastlopen. 

Omdat dit liefhebben van je menszijn voor mij zó de ingang is, steeds weer, naar werkelijke zelfliefde, rust, vreugde en al dat andere fijns dat er is om toe te laten. 

Dus, voor jou, vandaag, waar je nu ook staat in je leven:

Of je je nu mega super blij of vet depri voelt, blakend gezond of al heel lang ziek bent, bijzonder succesvol bent of niets van je dromen hebt waargemaakt, een geweldige relatie hebt of heartbroken door je dagen wandelt. 

DIT is waar de liefde die er is voor jou binnen wil komen. 

Hier, nu, middenin de messyness  die we ons leven noemen.

Er hoeft daarvoor echt helemaal niets veranderd te worden.

Je hoeft niet elke dag te proberen om een soort spiritueel supermens te worden.

Je menszijn, precies zo het NU is, is oneindig waardevol, in al diens kwetsbaarheid.

OOK als je voor altijd heerlijk imperfect en onaf mens blijft. 

Jouw ziel (of plak hier je eigen woord) heeft niet voor niets besloten dit leven met jou te leven.

Je bent een geschenk, een meesterwerk, the apple of your souls eye.

Ja, en dat dat meesterwerk er anders uitziet dan hoe je zou denken dat het eruit zou moeten zien...

... ja, dat is omdat je als mens vaak een wat nauwer perspectief hebt dan de ruimere jij.

Omdat je kijkt naar hoe het allemaal zou horen te zijn volgens die buitenwereld, volgens die anderen die het allemaal wel voor elkaar lijken te hebben.

Maar JUIST in het simpelweg zijn met en omarmen van waar je nu bent, open je die deur, naar dat ruimere bewustzijn dat in jou huist, naar het geschenk dat jouw leven is voor jezelf, én voor de wereld.

Ik ben blij dat je er bent, in ál je kleuren! ​​

Liefs, 
​Gabriëlla