Er was een tijd, dat ik dacht dat heling en groei gebeurde via grootse innerlijke ervaringen, catharsis, quantum leaps, alleen maar energiewerk en intense inzichten in spirituele dimensies. Ik voelde me een warrior, die steeds maar weer diepere donkertes in zichzelf aan durfde te kijken, en wel even zou transformeren in een verlichte meester (hihi). 

Toen kwam er een tijd, waarin ik zoveel van dat soort innerlijke reizen had gemaakt, dat je nu toch wel zou moeten denken dat ik niet zoveel issues meer over zou hebben. En hoewel er zeker sprake was van groei, waren er bepaalde diepere patronen waar ik nóg steeds keihard tegenaan bleef lopen. 

De tijd bracht onzekerheid, over of ik het dan allemaal wel goed had gegaan, over waarheden die me voorgeschoteld waren, over de reden dat ik zo in die wereld van spiritualiteit gedoken was, over hoeveel er dan wel niet mis met me zou zijn als ik nu nog zo worstelde met bepaalde dingen.

De tijd bracht ook groeien in volwassenheid (ik was piepjong toen ik met dit soort dingen begon), en een dieper, nederiger inzicht in wat het betekent om mens te zijn, een lichaam te bewonen, in deze wereld.

Met het omarmen van mijn menselijkheid, ontdekte ik dat heling een weg is, met vele stappen, en niet per sé een bepaalde vooropgezette uitkomst. Eerder een ontwikkelingsweg, die steeds weer uitnodigt je potentieel te ontvouwen.

Dat heling het effectiefst verloopt in kleine behapbare stappen, het discomfort in jezelf steeds weer even aanrakend, in plaats van jezelf er vol in gooien om er op dramatische wijze weer uit te komen. 

Dat juist het niet vol duiken in je donkerte, een weg maakt om er wérkelijk uit te komen, in plaats van er steeds weer een volgende intense trip ín te maken. 
​

Hoi! Ik ben Gabriëlla, en ik stel me even voor. Ik was namelijk een poos niet zo online, en sinds kort voel ik ineens weer zin, om hier in contact te zijn, en te delen. Tegelijkertijd spannend, zo zichtbaar te zijn. Laten we zeggen dat ik weer aan het oefenen ben 😊

➡️Zo’n 17 jaar geleden begon ik mijn eigen praktijk als levenscoach. Ik was jong, maar had al een hele reis in persoonlijke ontwikkeling achter de rug, en het voelde voor mij als iets natuurlijks om 1:1 met mensen te gaan werken. 

Ik gebruikte geen vaste methodes of technieken, ik coachte heel intuïtief, en richtte me op het laten groeien van de verbinding met de liefde in jezelf, iets waar ik me in mijn persoonlijke leven ook toegewijd aan voelde. Dit is nog steeds de basis van mijn coaching, alleen nu met een berg ervaring en studie rijker. Én, niet onbelangrijk, ik ben veel lichaamsgerichter gaan werken. De wijsheid van de ziel is nog steeds belangrijk, maar de wijsheid van het lijf minstens net zo 🤸‍♀️

🐚 In 2013 begon ik, na een training, ook met vrouwen met een kinderwens en zwangeren te werken. Met de focus op de verbinding met hun nog ongeboren kindje cultiveren. Pff wat een mooi werk. Werk dat sinds ik zelf mama ben weer meer ruimte in mijn praktijk heeft gekregen.

🤰Want ja, 3 jaar geleden werd ik mama! De zwangerschap kwam heel onverwacht, uit een nog prille relatie, dat was best schrikken.. Ook werd ik bijna gelijk heel erg ziek (HG). Na een pittige zwangerschap begon een heel nieuw leven, met weinig tijd voor herstel en bijkomen. Inmiddels 3 jaar later is er veel meer rust en stabiliteit ingedaald, maar ook nog genoeg te herstellen. Gelukkig is moeder zijn zelf het leukste dat ik ooit heb gedaan!

✍️ Hier deel ik over mijn persoonlijke reis, als mens en moeder, over de reis in van jezelf leren (laten) houden, de reis in moederschap, en over wat ik zoal in mijn praktijk ontmoet, in zowel de levenscoaching, als de kinderwens en zwangerschapbegeleiding. Soms zeggen mensen nee je moet kiezen, anders snapt niemand waar ze voor bij je terecht kunnen. Maar, dat kan ik niet 😅, en in de praktijk overlappen de gebieden best wel, dus ik blijf voor nu bij deze mix 🤓 Fijn dat je leest! 🧡